روزها ، ساعت ها و لحظه ها از راه می رسند و در همان زمان تولد به خاک سپرده می شن . و من گورکن لحظه های تهی ، همچنان گوشه ای ایستادم و گذر ابرهای فرصت رو تو آسمون زندگیم تماشا می کنم . چشمام و می بندم و خودم و به خواب می زنم . اما تا کی می تونم از دست رفتن دانه های به بار نشستم و ببینم و سکوت کنم . تا کی فردا رو با تکرار خسته کننده همیشگی دیروز کنم و توی دنیای رنج آور خودم غرق بشم . تا کی . . . ! من دیگه این زندگی رو نمی خوام ، این رکود و یکجا نشستن ، خیره شدن به گوشه ای و حسرت گذشته رو خوردن . . . می خوام یه کاری بکنم . می گردم دنبال آهنگم .چیزی که الان به اون تمایل دارم . بعد منتظر می شم . تا وقتی که آروم تر بشم . اون موقع برمی گردم . درسته الان از همه چیز دور افتادم و کسی رو دوست ندارم . ولی هنوز بعضی چیزها رو باور دارم . که برای همین هم زندم . نمی دونم شاید اون لحظه خیلی دور باشه ، یا خیلی نزدیک . اما بالاخره از راه می رسه . یعنی امیدوارم برسه . هنوز ته دلم کمی امیده . شروع می کنم . برام اهمیت نداره دیگران چی فکر می کنن و چه احساسی نسبت به من دارن . دیگه طاقت یه ضربه تازه رو ندارم . این دفعه باید با دلم جلو برم . ذهن برای وسعت بی انتهای اون زیادی کوچیکه .  فکر نمی کنم نیاز به کار زیاد باشه . گاهی یه چیز کوچیک ، یه نیت . . . یه جرقه می تونه آتشی بزرگ به پا کنه . حتی " چیزی به کوچکی بال های پروانه می تونه در آخرطوفانی سخت و عظیم در نصف دنیا به پا کنه !" احساس می کنم همه چیز تغییر می کنه . یک عمر زمان زیادی نیست . اگه در مقابل یک بی نهایت گذاشته بشه . شاید هیچ وقت به یاد نیارم روزی روی این خاکی کوچک مثل یه کلاف دور خودم پیچیده بودم و به فردایی روشن فکر می کردم . و اینها همه چون خوابی کوتاه تموم بشه و من جای دیگه ، تو یه شکل و شمایل دیگه ، لحظه های زیباتری رو خلق کنم . وقت غروبه . و کسی انگار ، هنوز من رو صدا می کنه . . .

وقتی که دیگر نبود

آرامش را از من نگیر

تنها توی اتاقم نشستم و به اطراف نگاه می کنم . به یاد می یارم روزهایی رو که چه رویاها و آرزوهایی تو سرم داشتم و حالا مرگ تک تکشون و به چشم می بینم . اینجا چیزی برای من زیبا و دوست داشتنی نیست . دیگه حوصله هیچ کاری رو ندارم و لحظه هام به کندی می گذره . دلم می خواد هرچه زودتر به این قصه پایان بدم اما قلم توی دستم تکون نمی خوره . دیگه نمی دونم باید چه جوری ادامه بدم . از هر جا که شروع می کنم آخرش می رسه به همین نقطه اول و اینبار با همیشه فرق می کنه . نه اینکه شکلش عوض شده باشه . نه ، این منم که دیگه تاب به راه افتادن و دوباره زمین خوردن رو ندارم . آخه هرچی می رم احساس می کنم دورتر می شم . همه چیز مثل سابقه فقط ظاهرش عوض می شه و بار من سنگین تر . دیگه فکر نمی کنم چیزی بتونه من و خوشحال کنه . می گه زود گذره نگران نباش . کاش واقعا زودگذر بود . کاش فقط یه درد بود ، به هر اندازه که می خواد باشه . من از همه چیز فاصله گرفتم . حوصله حرف زدن با کسی رو ندارم ، حتی خدا . الان این قدر ناراحتم که اگه چیزی هم بخوام بگم با حالت شکایت و دعواست . این دفعه یکم به خودم حق می دم . من برای رسیدن به هدفم تلاش کردم و روز و شب با خودم درگیر بودم و لحظه ای رو یادم نمی یاد از این کشمکش بیرون بوده باشم و حالا این نتیجه همه اون دردکشیدن ها و دعاکردن هاست . نمی گم کوتاهی نکردم ولی این هم حقش نبود . زندگی برام سخت و تحمل نکردنی شده و هیچ چیز من رو خوشحال نمی کنه . یه روز ، دو روز ، سه روز . . . آخه تا کی ! خسته شدم از این تکرار دردآور هر روزه . کاش یه نفر صدام و می شنید و می تونست کمکم کنه . کاش فقط یه نفر می فهمید. می دونم کاری از دست کسی بر نمی یاد . شاید هم راهش رو بدونم ولی با حال بدی که دارم دلم نمی خواد حرفی بشنوم و یا دوباره از در دوستی در بیام و با این عصبانیت و ناراحتی بزنم زیر خنده و اصلا انگار اتفاقی نیفتاده و بعد دوباره همه چیز رو شروع کنم . نه نمی تونم . این طوری نمی شه . دیگه نفس کشیدن هم برام سخت شده . کاش می شد از این قصه بیرون بیام و همه چیز برای همیشه تموم بشه . دلیل موندنم و هنوز نمی دونم اما دارم امیدم واز دست می دم . پس کی صبح از راه می رسه ؟!

سلام دوستان و بازدید کنندگان عزیز

 ايستادي توي ساحل و به كف موج هاي دريا نگاه مي كني! قطره هاي بارون
آروم آروم به تنت برخورد مي كنن و سرماي عميقي تا عمق وجودت نفوذ مي
كنه و بدنت مي لرزه مثل وقت هايي كه تنهايي بهت نفوذ مي كنه و حس بدي
ژيدا مي كني. يه نيرويي مي كشدت طرف دريا اما ترس نمي ذاره! براي يه لحظه
دلت مي خواد مثل اون بطري خالي نوشابه باشي كه روي آب غوطه وره و غرق نمي
شه! اما خوب كه نگاش مي كني دلت براش مي سوزه! كافيه يه سنگ ببندي بهش و
براش يه لنگر درست كني! موجهاي خشمگين ميان و خودشونو مي كوبن به ساحل حتي
ماهي هاي كوچيك رو مي بيني كه موج پرتاب شون كرده بيرون و دريا پس شون
نگرفته! اما تو هنوز اون وسطي! نه عقب مي ري نه جلو و نه غرق مي شي!
مدام بدون هيچ نتيجه اي همون جا كه هستي مي موني و تا آخر عمرت بي هدف
بالا و پايين مي ري و آخرشم هيچي! تا حالا فكر كردي خيلي از ماها هم همين
طوري مثل اين بطري خالي تو اين درياي زندگي غوطه ور و بي هدف شب و روز
رو مي گذرونيم و نه مي رسيم و نه دل مي كنيم؟ قصه زندگي چندتامون همينه
و اسمشو گذاشتيم سرنوشت؟

كاش مي شد برسي به ساحل! كاش تو هم مي شدي نامه بر و اميد يه آدم! آدمي
كه دلش مي خواد تو برسي به ساحل! كاش لنگر خواب و نخوت رو باز مي كردي و
خودتو مي سپردي به دست موج هاي عاشقي! هر چند كه ممكنه مثل ماهي هاي
كوچولو، رو سنگ ها جون بدي و يا مثل گوش فيل ها و صدف ها خرد بشي اما
حتي اگر تبديل به شن، احساس بهتري از غوطه ور موندن تا ابد داري!  

آقا جونم مهربونم کی میای دردت به جونم ؟

شاهد مرگ غم انگيز بهارم چه کنم

فریاد می زنم :